Indie w 30 dni

JODHPUR - Błękitne miasto - więcej zdjęć

2009-08-31T14:01:00.004+02:00

fot. Justyna

fot. Justyna

fot. Justyna

fot. Justyna

fot. Justyna

fot. Justyna

fot. Spider

fot. Justyna

fot. Justyna

fot. Justyna

fot. Justyna

fot. Justyna

fot. Justyna

fot. Justyna

fot. Justyna

fot. Justyna

fot. Justyna

fot. Justyna

fot. Justyna

fot. Justyna

fot. Justyna

fot. Justyna

fot. Spider

fot. Spider

JODHPUR 1 xi

2009-08-29T13:44:00.066+02:00

W autobusie do Blue City spiącą Justynę napastują tubylcy, kolejno dotykając jej tatuaż na stopie i wlosy. Mi też udaje się przespać polowę drogi, budzi mnie dopiero huk spadającego z pólki nade mną silnika od motoru, wciskające się na moje kolana jakies dziecko i sapiący nad uchem spocony facet. Jakis czas przed Jodhpurem w autobusie robi się gorąco jak w piecu, mnie robi się niedobrze, więc cieszę się że nie zjadlam sniadania. Mimo że krótka, a autobus calkiem wygodny, to jednak męcząca podróż. O ile lepiej jest jeździć pociągami!
Dojeżdżamy na miejsce i zastanawiamy się czy nie uciekać gdzie pieprz rosnie. Pierwsze wrażenie? Smród, brud i ubóstwo. W dodatku, mimo wczesnej pory, jest już tak gorąco że, poza unoszącym się pylem, nie ma czym oddychać. Stacja na której wysiadamy nie robi najlepszego wrażenia, a jeszcze kierowca tak inteligentnie zaparkowal między budynkami, że wyjscie z autobusu z dużym plecakiem to nie lada wyczyn. Dodać trzeba jeszcze tlumy pasażerów i jeszcze większe tłumy ludzi czekających na autobus tudzież przyjeżdżających i mamy pokaz gimnastyki malo artystycznej.
Po krótkiej przerwie na papierosa ruszamy w poszukiwaniu noclegowiska. W pierwszej, bardzo pod górkę, wąskoulicznej lokalizacji okazuje się że są 3 guest housy na krzyż, w dodatko malo atrakcyjne. Jedyną atrakcyjną rzeczą okazuje się orszak weselny (?) niosący slodycze, kwiaty i jakies drobiazgi, przy akompaniamencie bębnów. Jedziemy więc bliżej wieży zegarowej, tam po chwili chodzenia znajdujemy miejsca w przytulnym Discovery Guest House, którego mottem przewodnim jest "przyjedź jako turysta, odjedź jako przyjaciel".

fot. Justyna

fot. Spider

fot. Matys

Po ulokowaniu bagaży i szybkim prysznicu idziemy zjesc w końcu sniadanie. W trakcie czekania na podanie jedzenia, biegniemy z Justą po swieżo wyciskany sok, do budki którą widzialymy w drodze do GH. Najlepszy na swiecie, niebiańsko smakujący, sok z owoców mieszanych!:) Kupujemy jeszcze orzechy kokosa, chcemy spróbować soku, okazuje się że sok smakuje jak poslodzona woda, bez szalu dla kubków smakowych jak to bylo w przypadku soku z trzciny cukrowej.

Powyżej: Sniadanie na dachu Discovery Guest House, w tle wlasciciel.

fot. Waldek

Powyżej: Widok z restauracji na fort Mehrangarh

Mamy niewiele czasu, więc od razu po jedzeniu jedziemy zwiedzać. Na pierwszy strzal idzie ogród (w) Mandore. Wstęp do ogrodu jest bezplatny, a otwarte są od 8 rano, do 8 wieczorem. To miejsce piknikowe, gdzie można spotkać kilkupokoleniowe rodziny hinduskie, siedzące na trawie, czy spacerujące po parku. Miejsce jest urocze i stosunkowo spokojne, a kompleks swiątyń rzeźbionych w czerwonym piaskowcu robią wrażenie. Jest to również miejsce zamieszkania setek malp. Z malpami to osobna historia, po krótce jednak - powinno się ich unikać, a na pewno nie próbować szczerzyć, bo to się może źle skończyć.

fot. Justyna

fot. Justyna

fot. Justyna

fot. Justyna

Powyżej: Dlatego piszę że stosunkowo spokojne :) Dzieciaki obskoczyly nas jak malpki, kilkakrotnie prawie się przewrócilam, generalnie jednak bylo wesolo, choć jak widać Spider już nie mógl. Dzieci zostaly ostatecznie rozgonione przez jakiegos starszego Hindusa, widzącego że niezbyt sobie z tym glosnym i nachalnym tlumem radzimy.

fot. Spider

fot. Spider

fot. Waldek

fot. Waldek

fot. Waldek

fot. Waldek

fot. Justyna

fot. Justyna

fot. Justyna

fot. Justyna

Niestety nie jest nam dane zobaczyć wszystkiego, bo w pewnym momencie Waldka żądli w glowę pszczola, decydujemy więc jechać do szpitala. Ja z Waldkiem i Justyną zabieramy się jedyną wolną rikszą, a reszta korzysta z uslug komunikacji miejskiej.

fot. Spider

Dojechanie do najbliższego szpitala z Mandore Garden zajmuje trochę czasu, gdyby to byla gardlowa sprawa, mogloby być kiepsko. Na szczęscie do lekarza udaje się nam wejsć bez kolejki. Doktor ostukuje, obmacuje Waldka, w asyscie zaciekawionych tubylców, przepisuje jakies zastrzyki, za wizytę nie musimy placić nic. Rozeszlo się po kosciach, a umierający Waldek nagle odżywa gdy tylko slyszy slowo zastrzyk. Faceci to panikarze. Jak wygląda szpital publiczny w Indiach? Tak, jak sobie wszyscy wyobrażacie.
Robi się już późno, więc jedziemy do Jaswant Thada by zobaczyć zachód slońca, który w tym miejscu, podobno, wygląda wyjątkowo pięknie.
Nazywany czasem "small Taj Mahal", czyli malym Taj Mahal, Jaswant Thada jest memorialem zbudowanym, podobnie jak Taj Mahal, z bialego marmuru. Misternie rzeźbione tafle marmuru, które odbijają promienie slońca i nadają mu cieplego kolorytu, są tak cienkie, że momentami prawie przezroczyste.

fot. Spider

fot. Spider

fot. Spider

fot. Spider

fot. Justyna

fot. Justyna

fot. Justyna

fot. Justyna

fot. Spider

Miejsce rzeczywiscie przyjemne, nie ma za wiele do obejrzenia, ale panorama Jodhpuru i fort w promieniach zachodzącego slońca robią wrażenie. Po Jaswant Thada chodzi się na boso, nic to, że wokól wala się golębie guano. O ptasiej grypie chyba tu jeszcze nie slyszeli ;) Mimo że godzina już dosć późna, to marmur nadal rozgrzany, bieganie na bosaka po takiej powierzchni to jakas masakra.

fot. Justyna

fot. Justyna

Powyżej: Umaid Bhawan Palace widziany z Jaswant Thada. Jedna z największych na swiecie prywatnych rezydencji, miesci się takm także luksusowy hotel i publiczne muzeum.
Palac zbudowany jest z kamiennych bloków, bez użycia cementu - poszczególne bloki lączone są jak klocki lego. Jako ciekawostka - freski wewnątrz, a także portrety rodziny maharadży malowal polski plastyk - Stefan Norblin.

fot. Justyna

Poniżej:Do hotelu postanawiamy wracać na piechotę, drogę skracamy sobie idąc skalami. Wbrew pozorom zejscie nie jest trudne, a dystans skraca się dzięki temu znacznie.

Krążąc wąskimi uliczkami "blękitnego miasta" naszą uwagę zwraca przedziwna muzyka. Tak trafiamy do malej swiątyni poswięconej Krisznie. Okazuje się że ten hipnotyczny dźwięk wydobywa się z urządzenia przypominającego fonograf, albo raczej gigantyczną pozytywkę.
Bardzo zadowolone z naszego przybycia okazaly się kobiety modlące się wlasnie w swiątyni. Opwiedzialy nam trochę o swoim bogu, pokazaly i wlączyly w rytual aarti. Zlozylismy dary dla Krishny i otrzymalismy blogoslawienstwo. Hinduisci pelną gebą.

fot. Justyna

MUMBAI 7 xi

2009-08-10T20:31:00.012+02:00

MUMBAI 7 xi

2009-08-10T18:18:00.016+02:00

MUMBAI 7 xi

2009-08-10T16:18:00.019+02:00

DELHI - zdjęcia Justyny cz. 2

2009-07-11T01:48:00.009+02:00

DELHI - zdjęcia Justyny

2009-07-11T00:24:00.013+02:00

Autobusy

2009-01-05T13:05:00.017+01:00

Najtańszy, świetnie rozwinięty ale najmniej komfortowy i najbardziej niebezpieczny środek transportu w Indiach. Przy planowaniu trasy jak ognia próbowałam uniknąć podróży autobusem, ale trzykrotnie byliśmy zmuszeni wybrać taką opcję. Nasz pierwszy raz - krótka (6 godzin) trasa z Jaisalmeru do Jodhpuru - nie był najgorszy. Stosunkowo nowy autobus, czysty, wygodne fotele, co, przyznać trzeba, nas nieco uspokoiło. Przestrzeżeni różnymi przypadkami okradzenia pasażerów, pamiętam, że bardziej się baliśmy o bagaże zostawione w luku, niż samej jazdy. Mi droga minęła szybko, bo usnęłam, obudził mnie piekielny upał jakieś pół godziny od Jodhpuru. Po drodze przebudzałam się kilkukrotnie, raz, kiedy jakaś ciężka, mechaniczna część z okropnym hałasem spadła z półki nad naszymi głowami, na podłogę. No i parę razy, gdy kierowca zjeżdżał na żwirowe pobocze, co rzucało autobusem potwornie. Koniec końców, okradzeni nie zostaliśmy i bezpiecznie dotarliśmy do celu. Te kilka godzin w autobusie dało się przeżyć, choć pod koniec podróży okazał się być mocno przepełniony, było w nim jak w saunie i nie było czym oddychać. Myślałam że się rozpłynę i jedyne o czym marzyłam to o wyjściu na zewnątrz. Ale wtedy byłam jeszcze przed trasą do Mumbaju, co mogłam wiedzieć.

Do Udaipuru i Mumbaju jechaliśmy nocnymi autobusemi, takimi łączonymi sleepero-sittingami, gdzie nad głowami siedzących było pięterko z zamykanymi kabinami do spania (do Mumbaju był już tylko 1 rząd podwójnych foteli, a reszta to sleeper). Bardzo ciekawie pomyślane, podejrzewam że bardzo wygodne. Z braku miejsca nie dane nam było doświadczyć, tak że obie podróże spędziliśmy siedząc. Trasa z Jodhpuru do Udaipuru była krótka, szcześciogodzinna, autobus był nowy, klimatyzowany, pierwsza jego trasa. Jechało dwóch kierowców, jeden stary a drugi wyglądający mocno nieletnio, w trakcie jazdy się zmienili. Chyba się bali o nowy sprzęt, więc za bardzo nie szarżowali po drodze, choć kilkukrotnie porzucało nas na jakichś nasypach, po kamienistym poboczu, co wyglądało średnio bezpiecznie. Za oknem ciemno, jakiś spad w dół, żołądek czasem podchodził do gardła. Jechaliśmy też jakiś odcinek po żwirowej drodze i to był koszmar totalny. Że nikt zębów nie stracił, to prawdziwy cud. Tym razem kazano nam zabrać plecaki do środka, tak że komfort jazdy spadł do prawie zera. Z plecakiem pod nogami, próby znalezienia sobie miejsca do spania graniczyły z cudem, po podróży mój kręgosłup przypominał precla, tak powykręcana spałam. A przynajmniej próbowałam spać. Wyjście z autobusu kosztowało mnie wiele wysiłku, po tej kilkugodzinnej jeździe czułam się jak po 3 dniach ostrego imprezowania.

Trasa do Mumbaju to jakieś 18 godzin koszmaru. Nie da się tego porównać z niczym. Tutaj dostaliśmy stary, zdezelowany autobus w którym zapach był bliski zapachowi dworca w Katowicach, z czasów kiedy sypiali na nim bezdomni. Z przewagą odoru zapoconych stóp. A z siedzeń, przy każdym klepnięciu, wydobywały się tumany kurzu. Plecaki znów do środka, krótka kłótnia z Hindusami o miejsca. Sami nie wiedzieliśmy czy się śmiać czy płakać, więc skupiliśmy się na obśmiewaniu negatywów. A było co obśmiewać. Od rozjeżdżającej się szyby, przez ciągle jedzącego, dwustukilowego Hindusa, po tubylców mocno wtulonych w Spiderka. Kierowców znów było dwóch, znów bardzo młody zmiennik, który w nocy gnał tyle ile fabryka dała, przy akompaniamencie melodyjnego klaksonu. Całą noc! Jak udało się nam przeżyć i nie ogłuchnąć, nie mam pojęcia. Pół nocy spędziłam czytając książkę przy czołówce, bo tak rzucało że nie dało się zmrużyć oka. W końcu udało się usnąć, i dobrze, bo widok przepaści zza okna autobusu jadącego żwirowym poboczem, do relaksujących nie należy. Oczywiście samo spanie znów total hardcore, o ile ja dałam jakoś radę się ścisnąć w kłębek, o tyle Waldkowi z jego gabarytami było już ciężej. Matys z kolei zrobił dobrze Juście i poległ na podłodze. Spider miał się najlepiej, bo przez większość drogi tyły miał wolne, więc mógł się całkiem wygodnie rozłożyć.

Powyżej: filmik Spidera z autobusu. Taki klaksonowy koszmarek dręczył nas całą drogę. Szczęśliwie ruch za duży nie był, więc uniknęliśmy permanentnej utraty słuchu. Jednak nie bólu głowy. Niemniej rzecz zabawna, ot trochę folkloru. Wspomnieć trzeba, że większość dróg po których mieliśmy okazję jechać jest w lepszym stanie niż drogi w Polsce. Biorąc pod uwagę warunki klimatyczne panujące w Indiach i natężenie ruchu - szacunek.

Poniżej: jedno z niewielu zdjęć z autobusu. Tak byliśmy zmęczeni samym jego widokiem, że nawet nie chciało się wyciągać aparatu. Tak właśnie wyglądał nasz transport do Mumbaju, z perspektywy Spidera. Po prawej fotele, nad fotelami dwuosobowe kabiny do spania, po lewej kabiny jednoosobowe.

W sumie tyle jeśli chodzi o wspomnienia autobusowe. Z racji tego że autobus nie jest tak mobilny wewnętrznie jak pociąg, nie udało nam się nikogo poznać. A postoje były za krótkie. Jeśli zaś chodzi o sprawy, mniej lub bardziej, praktyczne, to:

postoje były stosunkowo częste, szczególnie na trasie do Mumbaju; jeden mieliśmy prawie godzinny
podobnie jak w pociągach z głodu się nie umrze, bo zarówno na postojach (o ile nie są w szczerej pustyni) i przystankach można kupić samosy, wodę, czy jakieś ciasteczka.
śmieci wyrzuca się przez okno, do czego mi było się trudno przełamać
jeśli nie ma w autobusie dla ciebie miejsca, to pamiętaj - "biały ma zawsze rację"; brutalne, ale prawdziwe, sprawdza się w wielu przypadkach
korzystać z autobusów w ostateczności
bezpieczniejsze są dzienne, bo w nocy kierowcy jeżdżą naprawdę szaleńczo
uważać na bagaż, szczególnie jeśli wieziony na dachu, na postojach wysiadać i zerkać, to samo na przystankach; co prawda nam nic nie zgnięło, nawet kiedy usnęłam z torebką z rozbebeszonymi wnętrznościami, w autobusie pełnym ludzi, ale strzeżonego... ;)
linii jest naprawdę dużo, przynajmniej w Rajasthanie, do wyboru między państwowym a prywatnymi operatorami, różnią się cenami i podobno państwowe są bezpieczniejsze
może nie informacja praktyczna, ale inny lokalny koloryt to tendencja do zatrzymywania się przy ołtarzykach z ichnimi świętymi, gdzie odprawiają dziwne ablucje, obwieszają autobus nagietkami i karmią podróżnych słodkościami

Powyżej: O higienę trzeba dbać w każdych warunkach :)

Poniżej: Tym razem widok z mojej perspektywy na jednoosobowe kabiny i jednego z większych Hindusów jakich mieliśmy okazję spotkać.

Pociągi w Indiach

2008-12-19T09:50:00.009+01:00

O podróżowaniu koleją indyjską wiele już napisano, ja oryginalna nie będę i dorzucę też coś od siebie. Właśnie temat podróżowania pociągami przed wyjazdem zjadł mi najwięcej nerwów. Teraz to wydaje się być zabawne, ale wtedy naprawdę martwiłam się, że sobie nie poradzimy, bo a to złodzieje, a to problemy z biletami, konduktorzy chyhający na łapówki, a to spóźnienia i odwołania. Rzeczywistość, po raz kolejny, okazała się mniej straszna i dużo łatwiejsza do oswojenia niż nam to przedstawiano. A może to tylko ja i moja skłonność do martwienia się na zapas. W każdym razie wtedy wydawało mi się to trudne, teraz wiem, że nie taki diabeł straszny.

Przygoda zaczyna się już przy kupowaniu biletów, bo wbrew pozorom to nie jest taka prosta

sprawa. Najpierw, trzeba odczekać swoje w kolejce. W międzyczasie (lub wcześniej) wypełnić formularz rezerwacji, wpisując mnóstwo danych. My zawsze korzystaliśmy z kolejowego biura dla turystów, ze względu na mniejsze kolejki. Biura te są w dużych, ważnych miastach jak Delhi, Jaipur czy Kalkuta. Jako turyści, zamawiając w tych specjalnych biurach, dostawaliśmy bilety głównie z puli dla turystów, tzw. foreign tourist quota. Jednak nie było problemu jeśli brakowało dla nas biletów z tej puli, bo wtedy ciągnęli albo z głównej, albo z tatkal quota (czasen nawet bez dopłaty). Ta ostatnia pula, są to bilety last minute, dostępne dopiero na 5 dni przed odjazdem. Są oczywiście odpowiednio droższe, dla Sleepera (którym głównie jeździliśmy) jest to 150 rupii. Generalnie jednak mieliśmy to szczęście, że jechaliśmy nieco przed sezonem, więc problemów z miejscami większych nie mieliśmy, brakowało jedynie pojedynczych biletów. Zamawialiśmy też bilety na zapas, czasem się pytali czemu tak i jak mówiliśmy że mamy bardzo napięty plan i nie ma innej możliwości, to odpuszczali. Oczywiście nie trzeba marnować czasu na dworcu i zamówić bilety przez internet. My nie zamawialiśmy, więc nie wiemy czy to działa. Co ważne - bilety z puli turystycznej kosztują tyle samo co z puli głównej.

Przy zakupie biletu, podczas płacenia w lokalnej walucie, powinno się mieć kwitek potwierdzający wymianę tejże. Nas jednak nigdy o to nie pytano. Trzeba również okazać kasjerowi wszystkie paszporty jakie są wypisane w formularzu i wskazać jedną osobę jako okaziciela biletu (i paszportu).

Trzeba wpisać również klasę, a tutaj naprawdę jest w czym wybierać:

AC class - pierwsza klasa z klimatyzacją - nie zdarzyło nam się jechać, taniej wychodzi przelot samolotem - jest kilka typów, dla 4 osób, dla 2, zamykane kabiny, udogodnienia typu prysznic; mają chyba też osobny personel
AC 2-tier (AC 2) - druga klasa z klimatyzacją - nie jechaliśmy - w dzień 4 miejsca siedzące, nocą rozkładane na 4 ławki do spania, ławki do spania znajdują się też na bocznej ścianie wzdłuż wagonu - są nieco krótsze i węższe niż te w przedziale; nie są zamykane, ale jest spuszczana zasłona, dostępne są koce, prześcieradła i poduszki;
AC 3-tier (AC 3) - trzecia klasa z klimatyzacją - zdarzyło się nam jechać z Bombaju na Goa - w dzień miejsca siedzące, na noc rozkłada się ławki do spania; 3 poziomy w przedziale i wzdłuż wagonu; w porównaniu ze Sleeperem wypada lepiej pod względem czystości, jeżdżą trochę inni ludzie; można zamówić prześcieradła, koce i poduszki; w nocy może przydać się śpiwór, bo przez tą klimatyzację bywa bardzo zimno, łatwo też o przeziębienie;
First class - pierwsza klasa bez klimatyzacji - nie testowaliśmy - podobna do AC
AC CC - krzesła lotnicze - nie znamy - jak sama nazwa wskazuje, miejsca siedzące z klimatyzacją, dobre na trasy dzienne
Sleeper - syf, kiła i mogiła - nasza ulubiona sypialniana klasa; nie było za czysto, nie było za pięknie, ale wygodnie i ciekawie; poznaliśmy mnóstwo świetnych osób, co rekompensuje wszystkie minusy; wbrew pogłoskom, karaluchów tudzież innego robactwa, nie uświadczyliśmy; w przedziale 3 ławki i 2 albo 3 wzdłuż ściany wagonu; jak poprzednio w dzień miejsca siedzące, po 21 (albo 22) ławki rozkładane do spania; innym plusem jest to, że mają białe szyby, więc można podziwiać widoki (w klasach z ac są przyciemniane), jako że są odsuwane - można też palić (jeśli konduktor nie widzi, a sąsiedzi się nie burzą); o chłód dbają 3 wentylatory zamocowane na suficie;
2nd class - druga klasa, siedząca - nie jechaliśmy - nie polecana, ze względu na komfort jazdy jak i bezpieczeństwo, ale gdybyśmy mieli krótkie trasy, to pewnie byśmy zaliczyli; siedzi się z kozami i kurami pospołu, na drewnianych bądź plastikowych ławkach; bez rezerwacji, można się wbić na tzw. krzywy ryj

Powyżej: Stacja w Jaipurze. Wyjątkowo pusta, stosunkowo czysta.

Poniżej: Ta sama stacja. Widać wspomniane elektroniczne tablice z numerami wagonów. Perony czyste, za to na torowisku było wszystko, łącznie z ludzkimi odchodami i setkami (bez przesady!) upasionych szczurów. Gdzieś na jakimś blogu czytałam o "wychudłych, zarobaczonych szczurach" w Indiach - włożyć między bajki. Psy, jasne, ale szczury - NIGDY!

Czasem może się okazać, że wszystkie wolne miejsca w pociągu są zabookowane i wtedy dostaje się ze specjalnej puli tzw. RAC (Reservation Against Cancellation). Osoby które nie załapią się na RAC, wpadają na Waiting List. Z RAC czeka się aż ktoś z potwierdzonego biletu zrezygnuje i jeśli jest się pierwszym na liście, wpada się na zwolnione miejsce. Nawet jeśli tak się nie stanie, miejsce w pociągu ma się zapewnione - dzieli się wtedy z kimś jedną ławkę do siedzenia. Tak czy owak, trzeba sprawdzić na liście pasażerów swoje miejsce w pociągu. Status można sprawdzić teżprzez internet, po numerze PNR. Z WL jest już gorzej, poprostu czeka się aż wpadnie się chociaż na RAC. Z WL nie można wejść na pokład pociągu, choć pewnie parę rupii bakszyszu może załatwić sprawę. System trochę skomplikowany, nam na szczęście tylko raz zdarzyło się, że Justyna dostała drugie miejsce na RAC, które w dzień wyjazdu zostało potwierdzone.

Mamy bilet, pora odszukać odpowiedni pociąg. Szuka się wg. czterocyfrowego numeru podanego na bilecie. Początkowo może to sprawiać problem, ale przecież zawsze można kogoś zapytać. Na większych dworcach są elektroniczne tablice, tak że problem sam się rozwiązuje.

Ponadto na bieżąco są podawane informacje w megafonie, zarówno w języku angielskim jak i hindi. Po odnalezieniu pociągu, trzeba znaleźć przedział. Jeśli dworzec jest zelektronizowany, numery wyświetlą się przy każdym wagonie, na tabliczkach podwieszonych pod dachem. A jeśli nie, to czeka maraton przez peron. Przy długich, popularnych trasach, wagonów może być naprawdę dużo. Gdy jechaliśmy z Varanasi do Jaipuru, z jednego końca pociągu na drugi szło się chyba z 10 minut. Wtedy co prawda oznaczenia były, ale wagony były przemieszane i trochę się naszukaliśmy odpowiedniego.

Jeśli pociąg przyjedzie o czasie, to świetnie, a jeśli nie - to są Indie. Jak na taki ogromny kraj i na ilość ludzi jaka pociągami jeździ, to z czystym sumieniem i bez przekory mogę powiedzieć, że indyjska kolej to zorganizowany, prężenie działający organizm. W dodatku jeden z największych na świecie.

Powyżej: Znów Jaipur. Czy wspominałam już że pociągami w Indiach można dotrzeć prawie wszędzie?

Poniżej: Jedziemy do Jaisalmeru. Tu: Gosia, Spider i Waldek. Tak wygląda Sleeper za dnia. Ławki środkowe złożone, dzięki czemu można sobie usiąść. Najlepsze są ławki górne, bo można spać również w dzień, gdyż nie są składane.

Z głodu w indyjskim pociągu nie da się umrzeć, tak jak i z pragnienia. W ciągu dnia setki razy przechodzą sprzedawcy, oferując różne indyjskie specjały z kuchni fast food. Najlepsze są samosy z sosem pomidorowym. I słodkie kuleczki - gulab jamun. Można się uraczyć świeżo robioną sałatką owocową, której to nie polecam z masalą i solą. Odruch wymiotny gwarantowany. Jedzenie oferuje też obsługa pociągu. Za 25 rupii całkiem smaczna, o ile ciepła, kolacja (swoją drogą, tej niezjedzonej kolacji to sobie do dziś wybaczyć nie mogę, jak zresztą każdego zmarnowanego jedzenia w Indiach). Do picia można kupić butelkowaną wodę, colę, soczki w kartonikach i świetną (najlepsza na wodzie z pociągu!) masala chai i masala coffee za 5 rupii. Jeśli to wszystko za mało, na stacji można wysiąść i coś sobie dokupić. Zazwyczaj przystanki są na tyle długie, że jest czas by zrobić to i jeszcze kilka innych rzeczy. Na szczęście pociąg rusza wolno, a wcześniej daje sygnały dźwiękowe, tak, że niewielkie szanse by go zgubić.

Powyżej: Sleeper. Ławki wzdłuż ściany wagonu. Tutaj tylko dwa poziomy. Są też trójpoziomowe. Za to w tej był taki patent, że po rozłożeniu dolnej, tworzyły się przytulne siedziska ze stoliczkiem pośrodku.

Poniżej: Najlepszy sposób podróżowania. Krajobraz jak na dłoni i ten wiatr we włosach!

Zaraz po jedzeniu, ważnym tematem jest toaleta. Hinduski sposób załatwiania potrzeb fizjologicznych to temat rzeka (hehe), no i często temat żartów. W pociągach dostępne są dwa rodzaje toalet - indian style i western style. Na oczy nie widziałam pociągowego western style, za to miałam okazję poczuć. Jedynym słusznym, zdrowym i higienicznym sposobem załatwiania się jest sposób indyjski. Oczywiście pomijając część z lewą dłonią. W hotelach mieliśmy toalety w stylu europejskim, ale często w takim stanie, że jedyną opcją było łączenie obu stylów. Papier toaletowy w Indiach jest szeroko dostępny, ceny zaczynają się od 20 rupii, a więc są stosunkowo wysokie. Za te pieniądze można zjeść obiad. Ale wiadomo, za luksus trzeba płacić.

Z fekalnych ciekawostek pociągowych: niezapomnianym widokiem były rzędy hinduskich tyłków na polach. Umilały ranek. Te grupowe, ranne wypróżnienia mają związek z czystością rytualną. Po wszystkim idą się kąpać i przez kolejną dobę są rytualnie czyści. Dla Hindusów większość fizjologicznych czynności powoduje skażenie, zarówno ciała, jak i ducha. Pojęcie tego zależy oczywiście też od kasty, im wyższa, tym skrupulatniejsze baczenie na to. Wszystkie te dziwne ablucje, jak i np. obecność świętych krów, można wyjaśnić racjonalnie, ale to już temat na inną notkę.

Powyżej: Zakratowane okna są świetne. Chronią przed złodziejami i przed wydostaniem się z wraku w razie wypadku. Okna bez krat (służą jako wyjścia awaryjne) już nie są takie fajne. Jak ktoś nie uważa i wyjrzy przez okno, to może zostać skrócony o głowę.

Poniżej: Matys w ulubionej pozycji horyzontalnej. Nad głową - nielegalnie rozłożona środkowa ławka. Gosia i Spiderek pozują z mapą do zdjęcia, a Waldka trochę wcięło. Dwie Justyny, poza kadrem, czytają.

Jeśli chodzi o sprawy bezpieczeństwa w podróży, do zabezpieczania bagażu polecane są łańcuchy. Można je kupić, wraz z kłódką, na każdej stacji. My nie mieliśmy i uznaliśmy że nie są potrzebne. Widzieliśmy jedynie kilku tubylców którzy stosowali. Plecaki z nabardziej wartościowymi rzeczami trzymaliśmy pod głową.

W pociągu przydatna jest latarka / czołówka, czy to do czytania, gdy już wszyscy śpią, czy do odnalezienia w nocy drogi do toalety. Generalnie, czołówka w podróż po Indiach to dobra rzecz, myśmy mieli, ale używaliśmy sporadycznie. Ale mieć warto. Prąd często pada, więc jeśli będąc w terenie chce się wrócić do miejsca noclegu, światło może znacznie ułatwić sprawę.

Powyżej: Żeby wejść na górną ławkę, trzeba się trochę powspinać. Spanie na najwyższym poziomie jest najlepsze, bo: ma się widok na wszystkich, ryzyko okradzenia jest minimalne, w dzień można poudawać chorego i odespać nieprzespaną noc, a z sąsiadem z przedzialu obok można pogadać przez kraty. Nie jest fajne, gdy: głowa zostaje systematycznie skalpowana przez wentylatory, gdy się próbuje siadać i gdy podczas prób siadania zalicza się bliskie spotkania z sufitem.

Poniżej: W drodze do Varanasi. Tak wygląda kawałek listy pasażerów danego wagonu. fot. Spider.

Dla mnie, podróż do Indii, bez podróżowania pociągiem, nie wydaje się pełna. Hindusi są zazwyczaj mili i otwarci, ale zdystansowani. Kilkugodzinna, wspólna podróż pozwalała ten dystans nieco skrócić. Raczej niewiele czasu jest na poznawanie ludzi pomiędzy zwiedzaniem, więc dla niektórych pociąg to może być jedyna szansa poznania tubylca. Nie da się inaczej poznać, albo przynajmniej próbować, Indii, jak przez ludzi. Bez podróżowania komunikacja zbiorową, Indie można jedynie zobaczyć.

O samych znajomościach jakie zawarliśmy w pociągu, możnaby napisać książkę. Twarze się zacierają, pamięta się rozmowy. Godziny spędzone na dysputach o wszystkim i o niczym. Każdy z nas wyniósł z tego coś, a dla wielu z nich była to jedyna okazja by porozmawiać z obywatelami z egzotycznej Polski. Większość Hindusów z którymi rozmawialiśmy, nawet nie wiedziała gdzie nasz kraj leży (raz trafił się osobnik twierdzący że w Afryce; umiejscowienie Rosji za to znał każdy). Jak inaczej odkryć, że mimo wszystkich, tak ogromnych przecież, różnic kulturowych, wszyscy myślimy podobnie. Mamy te same problemy i te same zmartwienia.

I przy tym wszystkim, przy tych masach ludzi, nigdy nie czułam się zagrożona. Nikt nas nie okradł, ani nawet nie próbował. Dzielono się z nami jedzeniem, zapraszano do domów, a nigdy od nas niczego nie chciano. To trochę tak, jakby Indie pokazały nam inną twarz. Jak to by powiedział Spiderek - to je nieuwierzitelne!

Where my heart belongs

2008-11-28T12:36:00.004+01:00

Powrót do rzeczywistości okazał się ciężki, choć nie tak trudny jak przypuszczałam. Ten miesiąc w Indiach minął jak mrugnięcie okiem, a z perspektywy kilku dni w domu, jakby nawet się nie wydarzył. Za krótko, zdecydowanie za krótko! Czuję się jakby mi ktoś zabrał pysznego lizaka po jednym liźnięciu. W ciągu tych 30 dni zdążyłam się jedynie zachłysnąć atmosferą na tyle, by nakręcić się na kolejny wyjazd jeszcze bardziej niż na ten. Kto wie, może kiedyś. Justa co prawda rzuciła pomysł najazdu na Nepal w przyszłym roku, ale ja mam za silny niedosyt Indii by wsiąknąć w co innego.
Co do samych Indii - inny świat. Tego się nie da opisać, to trzeba zobaczyć. Trzeba powąchać, dotknąć, trzeba usłyszeć. Można czytać, oglądać zdjęcia, filmy, ale dopiero będąc tam, uświadomić sobie jak niewiele się wie, jak mało się rozumie. Będąc teraz mądrzejsza o tę wiedzę jaką mam teraz, jedyną dewizą z jaką jechałabym do Indii na pierwszą wyprawę, byłoby - oczekuj nieoczekiwanego. I tyle. Co prawda godziny spędzone na forach pomogły mi sporo, ale gdybym miała przeżyć drugi pierwszy raz, dałabym się po prostu ponieść. Dałabym się tym Indiom zjeść, a nie próbowała przechytrzyć. Wszystkie te poradniki które wchłonęłam spaczyły mi trochę percepcję, nie potrafiłam się tak zupełnie i dogłębnie cieszyć tą podróżą, aczkolwiek nie odebrały mi do końca radości odkrywania. Odkrywania tego że niektóre rzeczy o jakich piszą ludzie są przesadzone, o tym że Indie wcale nie są tak hardcore'owe jak się mówi, że ten inny świat tworzą ludzie którzy są bardziej nam podobni niż myślimy. Uczenia się siebie, innych, cierpliwości, kompromisu, rozmawiania. Nigdy wcześniej nie byłam tak szczęśliwa i tak inna od siebie codziennej. Może to naiwne, ale mam wrażenie że odnalazłam swoje miejsce na ziemi. W którym mogłabym się zaszyć i zagubić.

DELHI 20 xi

2008-11-20T18:48:00.002+01:00

Po pysznym sniadanku zjedzonym w kawiarni na Paharganj, wyruszamy na zakupy i zwiedzanie. Po przewertowaniu przewodnika, udajemy się na market, umiejscowiony w pobliżu stacji metra Karol Bangh.

Tam oblawia się glownie Spider, wpadając po prostu w istny szal zakupów. Trudno się dziwić, skoro ceny w markowych sklepach so dwukrotnie niższe niż w Polsce. Z Justą oglądamy kosmetyki, ale jakosciowo dużo im brakuje do europejskich. W sumie do tej pory nie mam pojęcia czy to byly podróbki, czy zle warunki przechowywania, czy po prostu cięcie kosztów przez firmy. Zostajemy więc przy produktach Himalaya. Najlepsze kosmetyki jakich kiedykolwiek używalam! Czysta natura, bez konserwantów, z krótką datą ważnosci, nie obciążają skóry, dzialają leczniczo. I do tego są tanie jak barszcz.
Po zakupach lapiemy metro i w ramach przerwy od zakupów jedziemy pooglądać jak sobie mieszka indyjska glowa państwa.

Powyżej: Park w pobliżu parlamentu to jedno z najczystszych miejsc (i chyba spokojniejszych) w Delhi. Doprawdy trudno się bylo oprzeć, zresztą nie tylko nam, temu zadbanemu, soczyscie zielonemu trawnikowi. Co się wyleżelismy to nasze, w trakcie podróży nie mielimy zbyt wielu okazji do rozkoszowania się zieloną "łączką" ;)P

Powyżej: Wyglądający na srednio zadowolonego, Sikh w charakterystycznym turbanie. Sikhizm to unikalna religia, wywodząca się z Pendżabu. Najlepiej wyksztalcona grupa, najzamożniejsza (nazywani są żydami Indii), ze srednią życia 20 lat dluzszą niż w reszcie Indii. Wyznawcy tej religii, pochodzący z bardzo wojowniczego kiedys ludu, za najwyższą wartosć uznają uczciwą pracę, szczególnie prowadzoną dla dobra spolecznego. Nie uznają podzialu na lepszych i gorszych, nie dzielą ludzi wedlug religii, odrzucają system kastowy, a kobiety i mężczyźni uznani są równymi sobie. Nie uznają celibatu i umartwiania się, np. postów. Nie posiadają kleru - spotkanie w gurdwarze (czyli swiątyni sikhijskiej) prowadzić mogą zarówno kobiety i mężczyźni. Najważniejszym miastem sikhów jest Amritsar, ze Zlotą Swiątynią w której znajduje się oryginal Guru Grand Sahib. Każdy kto przybywa do tego miasta, bez względu na wyznanie, może za darmo spać i jesć w Zlotej Swiątyni.
Noszenie turbanu przez mężczyzn wynika z przykazu religijnego by nie scinać wlosów. Sikha bez turbanu zobaczyć może jedynie żona* ;)

*ja widzialam, choć żoną Sikha nie jestem! są naprawdę dlugie!

Powyżej: Męska populacja Indii również dba o urodę. Farbowanie wlosów henną to proceder stosunkowo powszechny wsród siwiejących panów.

Powyżej / Poniżej: Budynki Sekretariatu usytulowane wzdluż bulwaru Rajpath, na Raisina Hill. Mieszczą się w nich biura najważniejszych ministerstw rządu Indii. Jedna z kilku dobrych rzeczy jakie po sobie zostawilo Imperium Brytyjskie. Swoją drogą, ryty na kolumnach do tej pory opiewają glorię i chwalę Korony.

Powyżej: Delhi Police. I wszystko jasne

Powyżej: Rashtrapati Bhavan - palac prezydencki. Wiatru nie ma, a flaga łopocze.

Poniżej: Samochody rządowe, ikona i chluba hinduskiej motoryzacji - Ambassador Classic.

Powyżej: India Gate. Symbol New Delhi, monument wzniesiony w celu upamiętnienia wszystkich hinduskich żołnierzy poległych w I wojnie światowej i na wojnach z Afganistanem.
Smog tego dnia był tak gęsty, że stojąc przed pałacem prezydenta w odleglosci ok. 4 km od bramy, trudno było ją dojrzeć.

Po krótkim odpoczynku czas na dalsze zakupy. W tym celu tym razem wybieramy się na Sunder Nagar Market, gdzie podobno możemy znaleźć herbatę. Na miejscu, między sklepiami z biżuterią i antykami, znajdujemy dwa sklepiki z herbatą, malutkie, ale za to z ogromnym wyborem. Jako że to market dla raczej zamożniejszej częsci spoleczeństwa, ceny też nie są najniższe, mimo to i tak wciąż nieco niższe niż w Polsce. W trakcie zakupów zauważamy jakies zamieszanie, kilku zagarniturowanych postawnych panów, na pierwszy rzut oka widać że to jacys "tajniacy". Okazuje się, że w tym czasie co my, na herbatę wybral się też wicekanclerz Niemiec - Frank-Walter Steinmeier.
W pobliskiej restauracji w której zatrzymujemy się na jakis podwieczorek, poznaję uroczego Hindusa, pracującego w pobliskim biurze. Przegadujemy mnóstwo czasu, jest wesolo, niestety musimy wracać, bo czekają na nas plecaki do spakowania i parę innych rzeczy do zrobienia przed jutrzejszym wyjazdem.

Powyżej: Po co jechać trzy razy, skoro można raz (a porządnie)?

Poniżej: Jakis idiota się zakopal. I wszyscy mają z tego uciechę.

Powyżej: Stacja metra. Osobne kolejki do wejscia dla kobiet i dla mężczyzn.

Poniżej: Uliczny stragan z lassi. Pyszny, i tani napój zrobiony z jogurtu i wody. Bardzo często z owocami. Można spotkać też z dodatkiem haszyszu czy marihuany. Doskonale orzeźwia w upalne dni. Zdjęcie marnej jakosci, ale widać niektóre ceny.

Powyżej: Paharganj. System elektryfikacji w Indiach. Zupelna norma, kabel na kablu, przewiązany kablem. Zagadką pozostaje dla mnie jak w tym chaosie radzą sobie elektrycy.

DELHI 18 xi

2008-11-18T14:41:00.002+01:00

Hello Delhi, again! Temperatura w nocy wydaje się być tu nieco niższa niż o tej samej porze w Goa, co mnie ubranej nieco plażowo jeszcze, daje się lekko we znaki. Nadal jest jednak cieplej niż podczas typowej sierpniowej nocy w Polsce, mimo to, niektórzy tubylcy chodzą już okutani w czapki i puchowe kurtki. Standardowo mamy problem ze znalezieniem taksówki, no i oczywiscie znowu chcą nas oszukać przy wydawaniu reszty. Cóż rzecz - życie! Na Paharganj docieramy na dwa samochody, nas taksiarz wysadza kolo dworca zamiast na glównej ulicy, ale trudno, daleko nie mamy, afery robić nie będziemy. Przy stoisku z samosami prawie wdeptuję w klębowisko szczurów, są naprawdę ogromne. Jakies dzieciaki, chyba chcąc zaimponować, łapią jednego i się nim bawią, lapią za ogon i robią mu karuzelę, w końcu rzucają. Za co dostają po lbie od jakiegos Hindusa. Jest smieszno - straszno, późno w nocy, czas szukać reszty ekipy i jakiegos kąta do spania.

Lotnisko w Delhi. Tak czysto, że można jesć z podlogi.

Justę i Matysa udaje się nam odnaleźć bez trudu, zupelnie niespodziewanie spotykamy też Goskę i Justynę, które w czasie gdy my oddwalismy się bachicznym rozkoszom nad morzem, szukaly oswiecenia w Dharmsali. I uczyly się nawet gotować!

powyżej: Zbyt wielu kotów w Indiach nie mielimy okazji spotkać, ale pies-dachowiec przebija wszystko. Prawdopodobnie robi też za tutejszy autoalarm ;)

W miarę szybko udaje się nam też znaleźć tani nocleg - po kilku przebieżkach ciemnymi uliczkami trafiamy do uroczej (kiedys) norki bez okien. Ale za to z gorącą wodą i tv. Za tę przyjemnosć placimy po 250 rupii od pokoju. Pokoje przestronne, z wysokimi sufitami na których wlasnym życiem żyje grzyb. Do lazienki lepiej nie wchodzić, bo tam grzyb wydaje się wyjatkowo ruchliwy, a kaluże rdzawej wody sciekającej z sufitu i scian grożą polamaniem nóg. Nic to jednak dla nas!

fot. Spider

Goa

2008-11-08T18:12:00.002+01:00

Siedzimy w Palolem, jest bosko, bosko, bosko! Istny raj. Cieplusienka woda, zarelko i drinki tanie. Po tych 3 tygodniach biegania totalny chill out. Zyc nie umierac :)

Jodhpur

2008-11-03T04:37:00.003+01:00

Jak do tej pory, chyba najbrzydsze miasto (walczy o pierwszenstwo z Jaipurem) w jakim bylismy. Syf, kila i mogila. Brodzilismy po kostki w krowim lajnie i sciekach, otoczeni smrodkiem moczu i oparami benzyny. Spedzilismy tam tylko dwa dni i jedna noc, raczej nigdy nie wrocimy. Za to fort - swietny! Widok z fortu - mega! I pyszny sok z trzciny cukrowej. Spalismy w Discovery Guest House, bardzo przyjemny, tani, z czystymi lazienkami. Jedzenie w restauracji na dachu dawalo rade, choc potrawy slabo przyprawione. Gdyby nie to ze wlasciciel chcial nas troche oszukac na kase za zarelko (mial w swoim GH system - jesz i placisz przy check oucie), to bylby cud, miod, a tak to pozostal treche niesmak.
Dzis dobilismy do Udaipuru, poki co miasto wydaje sie byc sympatyczne, jezioro Pichola zasyfione jak cale Indie. Jest godzina 9 a za nami juz 2 klotnie z ryksiarzem (zawiozl nas nie tam gdzie chcielismy) i goscmi z knajpki z hotelu obok (za to ze czekalismy na kawe godzine i za BARDZO BRUDNE naczynia). Zyc nie umierac! Bywaja momenty ze cala moja cierpliwosc do tubylczych nawykow pryska.

Jaisalmer

2008-10-31T15:48:00.008+01:00

Jaisalmer

2008-10-29T05:51:00.001+01:00

Jestesmy teraz w Jaisalmerze, miescie jak z basni tysiaca i jednej nocy. Spimy w forcie, a jutro jedziemy na dwudniowe safari na wielbladach. Bedziemy spac na pustyni pod golym niebem, razem ze skorpionami. Ha!

Jaipur / fort Amber

2008-10-29T05:11:00.009+01:00

Jaipur

2008-10-26T18:30:00.005+01:00

Dzis Jaipur, stolica Rajasthanu. Brzydkie, glosne miasto, bez tego klimatu ktory mialo Varanasi. Totez zdecydowalismy sie tylko na jeden nocleg, tak by wystarczylo zobaczyc to co zobaczyc trzeba. Dzis bylismy w City Palace, zupelnie nieciekawym, z koszmarnie drogim wstepem. Na wiecej czasu nie starczylo, bo pociag przyjechal z kilku opoznieniem.
Kolejny raz dalismy sie wyrolowac Hindusom - tym razem ryksiarze za bardzo atrakcyjna cene chcieli nas powozic po miescie - jak sie okazalo z finiszem w ichnim markecie. Przy okazji zawiezli nas zebysmy se poogladali slonie i pojezdzili za "okazyjna" cene. Po krotkiej, acz ostrej, wymianie zdan wypuscili nas gdzies na Old City, podwajajac wczesniejsza kwote za przejazd dwukrotnie. Za to Justa tym razem sie nie dala i wytargowala dla mnie u Hindusow za sari 270 rupii z poczatkowych 700. Oczywiscie silk, ktory sie okazal poliestrem. Wystarczy jasniejsza skora a ceny skacza trzykrotnie, co jest mocno deprymujace i naprawde mnie zniecheca do tubylcow. Ale generalnie da sie zyc i jestesmy zadowoleni z zakupow nawet mimo tego ze kupujemy drozej niz reszta, bo w sumie w przeliczniku na zlotowki i tak tanio.
Spadamy spac, bo jutro czeka nas caaaaly dzien zwiedzania, a potem nocny pociag do Jaisalmeru. W Jaisalmerze pewnie ceny noclegow nas zabija, gdyz zaczyna sie Diwali, mamy nadzieje jednak ze damy rade.
A! Musimy zaczac targowac ceny noclegow, bo za takie dziury placimy taaaaka kase. Miekkie parowy z nas.

Varanasi, zdjec cz. 2

2008-10-26T18:27:00.009+01:00

Varanasi, zdjecia

2008-10-25T09:05:00.010+02:00

Varanasi

2008-10-24T05:22:00.002+02:00

Magia! Po chaotycznym i denerwujacym dniu w Delhi znalezlismy sie w oazie spokoju. Naprawde bardzo ciche miasto, przynajmniej w okolicach ghat. Bylismy na ceremonii palenia zwlok, bylo to mniej wstrzasajace niz sie spodziewalismy. Nieco bardziej poruszyla nas scenka rodem z groteski - pies jedzacy ludzkie kosci, wygrzebane z popieliska. Chyba nadal do mnie nie dociera. Dzis podczas "rejsu" lodka po Gangesie, widzielismy zwloki plywajace w wodzie, a kilkadziesiat metrow dalej setki ludzi kapiacych sie, myjacych zeby i odprawiajacych modly. Smierc i zycie.
Nie mam za duzo czasu, wiec w sumie chyba relacje z wyjazdu napisze juz po powrocie. Jakies krotkie opisy postaram sie rzecz jasna wrzucic.
W samolocie do Delhi przezylismy chwile grozy, kiedy nasz samolot podchodzil do ladowania by za chwile wrocic na wysoki pulap i krazyc nad miastem. Co prawda nic nikt nie mowil, ale kiedy wyladowalismy, widac bylo jak z wszystkich opadlo napiecie. Ktos tam nawet klaskal ;)
Z szortow - jedzonko tanie i pyszne (w wiekszosci!), poki co nic nam nie jest, mimo ze stolujemy sie w miejsach o watpliwej czystosci. Ciuchy tanie, ale jakoscia nie powalaja. Wczoraj bylismy na szopingu i dalismy sie wkrecic naciagaczom. Ogolnie Hindusi sa momentami dosc irytujacy, ale juz nauczylismy sie ich olewac. Robia nam zdjecia, przygladaja, zaczepiaja, probuja czasem dotknac. Sa tez bardzo otwarci i ciekawscy, chca sie jak najwiecej o nas dowiedziec, o tym co sadzimy o Indiach, jak zyjemy, co robimy. Ja szoku kulturowego nie przezylam. Myslalam ze bedzie strasznie, ale chyba dosc duzo sie naczytalam. W zasadzie to nawet jest mniej strasznie niz czytalam czy slyszalam.

VARANASI 23 x

2008-10-23T20:40:00.000+02:00

Na dworcu, przepychając się przez tłumy ludzi, w kierunku najświętszego miasta Indii, na schodach zauważam starszego mężczyznę - prawdopodobnie ofiarę polio. Nogi, zupełnie bez mięśni, podciąga równie chudymi rękami pod brodę i w taki sposób wchodzi po schodach. Wokół setki przechodzących ludzi, zupełnie nie zwracających na niego uwagi. Widok ten mnie rozbija, jednak po chwili gorzko stwierdzam, że przyzwyczaimy się do tego pewnie szybciej niż się nam wydaje.
Wychodzimy na ulicę, wita nas zwyczajowy chaos i hałas, próbujemy skontaktować się z dziewczynami. Miały czekać na nas na dworcu, jednak nie potrafimy się znaleźć. Rikszarze i taksówkarze nas obskakują, decydujemy więc po chwili, że jedziemy szukać jakiegoś noclegu. Kierowcy natrętni strasznie, nie chce mi się ich przekrzykiwać i stwierdzam że pasuję, Matysowi puszczają nerwy i zaczyna mocno na nich bluzgać, ja się o to wkurzam, mówimy mu że to w końcu ich praca, ich pieniądze. Jakkolwiek ichnie nachalne zachowanie wyprowadza nas wszystkich, mniej lub bardziej, z równowagi. Zbieram się w sobie i znajduję w Lonely Planet guest house na Manikarnika Ghat, gdzie jest główna spalarnia ciał, dajemy adres i negocjujemy cenę dwóch riksz dla naszej piątki. Z początkowych 200 rupii schodzimy do 50, co wydaje się nam rozsądną kwotą, biorąc pod uwagę dystans. Piszemy dziewczynom gdzie mają się udać, pakujemy toboły i jedziemy.

Powyżej: Matys próbuje się przekwalifikować na kierowcę rikszy

Poniżej: Gosia i Justyna czekające na dworcu w Varanasi. fot. Justyna

Powyżej: Matys ze Spiderem jadą po Gosię i Justynę.

Droga na Manikarnikę to istne piekło. Jest gorąco, ulice dławią się od ilości pojazdów i spalin. Chaos i hałas. Ja jadę z Waldkiem i Spiderem, nasz kierowca to istny szatan, ale zna się na rzeczy. Jedziemy dość szybko i cudem unikamy czołowego zderzenia z inną rikszą, której rikszarzowi pomyliły się kierunki. Kiedy dojeżdżamy, kierowca mówi nam że dalej nie może, bo uliczki zbyt wąskie i że do hotelu jest kawałek drogi na nogach. Oferuje jednak swoją pomoc w zaprowadzeniu nas. Wiemy co się święci, ale mimo wszystko przyjmujemy pomocną dłoń. Ja idę z Waldkiem, a reszta zostaje pilnować bagaży. Nasz kierowca prowadzi nas wąskimi labiryntami uliczek, my się w żartach zastanawiamy czy będzie jeszcze do czego wracać i czy w ogóle wrócimy. Rozglądam się, przyglądam ludziom i przede wszystkim uważam po czym stąpam. Mijamy krowy i bezpańskie psy. Sklepiki ze wszystkim. Czujemy się, jakbyśmy cofnęli się w czasie, a mimo pędu, odpręża nas chłód i spokój tej starej części miasta. Po niekrótkim marszu udaje się nam dotrzeć do Shanti Guest House, ale okazuje się, że nie mają dostatecznej ilości pokojów. Co prawda moglibyśmy poczekać, bo czekają na kogoś, ale to niepewne, decydujemy jednak poszukać czegoś innego. Jesteśmy tak padnięci, że dajemy sobie wcisnąć guest house z polecenia rikszarza i wracamy do naszych.

Dziewczyn nadal nie ma, więc ustalamy, że Spider z Matysem zabiorą jedną rikszę i pojadą po nie na dworzec. Ja, Waldek i Justa, jedziemy do Ganga Yogi Lodge, gdzieś w okolicach Sornapur Road. Tym razem rikszy pilnuje Waldek, a ja z Justą idziemy zobaczyć jak się sprawy mają. Hotel okazuje się przyjemny, z restauracją na dachu, pokoje niezłe, przestronne, z TV, klimatyzacją i balkonem. Marząc o gorącym prysznicu i jedzeniu, nie chce nam się więcej szukać, decyzja zapada - zostajemy! Z początkowych 800 rupii udaje nam się wynegocjować cenę prawie o połowę niższą, więc tym bardziej jesteśmy zadowolone. Szkoda tylko, że nie mamy widoku na Ganges.

Powyżej: Widok z dachu hotelu, gdzieś na horyzoncie Ganges. fot. Justyna

Poniżej: Widok z balkonu, urocza uliczka i bardzo stara świątynia Kali Bari, czyli Wielkiej Kali.

Przyjeżdżają chłopcy z dziewczynami i wnosimy bagaże. Waldek opowiada o makabrycznym mordzie na papudze, który widział kiedy czekał przy rikszy, zastanawiamy się czy oni te papugi tu jedzą. Ogarniamy się nieco i idziemy na obiad do restauracji na dachu. Jesteśmy tak głodni, że zjedlibyśmy chyba konia z kopytami. Z pomocą kucharza zamawiamy jakieś indyjskie potrawy i czekamy. Czekamy, czekamy, czekamy. A w międzyczasie wypijamy hektolitry pepsi. Kiedy w końcu dostajemy jedzenie, nasz apetyt gdzieś odchodzi. Matys z Waldkiem zamawiali kurczaka, ale to co dostają przypomina raczej papugę - żartujemy, że to pewnie ta, którą widział Waldek. Ja dostaję jakąś breję z paneer (tutejszy ser), wygląd średni, a smak koszmarny. Jedynie Spiderowi udało się w miarę smacznie trafić, tak że wszyscy go objadają. Żeby nie zrobić przykrości kucharzowi popychamy te obrzydlistwa chapatti (rodzaj chleba z mąki i wody, coś jak tortilla), ale w pewnym momencie już nie dajemy rady. Kucharz niepocieszony, tłumaczymy się pokrętnie, że jedliśmy śniadanie i że nie spodziewaliśmy się tak dużych porcji, że nasze europejskie żołądki musimy przyzwyczaić do tutejszego jedzenia. Robi się nam trochę głupio - ludzie głodują, a my tak marnotrawimy. W każdym razie obiecujemy sobie, że więcej nasza noga tu nie postanie. I mamy nadzieję że gdzie indziej gotuje się lepiej. Za obiad płacić póki co nie musimy - hotel ma system - dopiero przy check oucie.

Powyżej: Czekamy na obiad. Knajpka sama w sobie sympatyczna, bardzo relaksująca. Przemiły kucharz z Kalkuty z którym spędzamy długi czas na rozmowach. fot. Justyna

Poniżej: Złodziejski małpi gang, mieszkający po sąsiedzku.

Powyżej: Tutejszy "szczur", czyli indyjska wiewiórka palmowa. Sprytna, szybka i przeurocza. Pamięta ktoś kreskówkę Chip&Dale? ;)

Poniżej: Znów widok z balkonu - tym razem widać drzewo w którym co rano składano dary i odprawiano dziwne rytuały.

Powyżej: Świątynia Kali Bari. W środku trwały przygotowania do nadchodzącego festiwalu Kali Puja, wielkie malowanie, odświeżanie, sprzątanie. fot Justyna

Nie chcąc tracić więcej czasu, wybieramy się na ghaty. W holu atakuje nas właściciel hotelu i prezentuje ofertę tripu po Varanasi. Za 300 rupii od osoby jakieś świątynie - samochodem, puja o świcie i ganga aarti wieczorem - łodzią. Oczywiście z przewodnikiem. Cena wydaje się atrakcyjna, więc bierzemy. Przysyła nam swojego pracownika żeby nas zaprowadził na ghaty, początkowo nie chcemy, bo wolimy sami eksplorować, ale ostatecznie nas przekonuje i idziemy.

Powyżej: Dzieciaki usuwają zwały zaschniętego błota, pozostałości po monsunie. Jak widać, różnica poziomów wody jest ogromna. fot. Spider

Poniżej: Mała Hinduska sprzedająca łódeczki ze świeczkami, podobno na szczęście. Szczęście już mamy, więc za 10 rupii podładowujemy naszą karmę.

Powyżej: Chillout nad Gangesem. fot. Justyna

Droga nad Ganges jest wąska i kręta. Czas na Old City płynie swoim rytmem, to nie jest kakofoniczne "centrum". Mijamy ludzi siedzących na progach domów, palących aromatyczne bidi, pijących chai. Malutkie sklepiki z betelem, czy samosami, krawców, golarzy. Zasmarkane dzieciaki przerywające zabawę na nasz widok, biegnące za nami z wyciągniętą ręka wołając: five rupees, mister! five rupees! Zupełnie inny świat, czuję się trochę jak w filmie.
Sam Ganges wrażenia nie robi. Ot, bardzo duża i bardzo brudna rzeka. Za to atmosfera na ghatach zmusza do relaksu i wyciszenia. Nasz hinduski przewodnik pokazuje nam chłopców oczyszczających ghaty z błota i prowadzi na małą spalarnię zwłok na Harishchandra Ghat. Trafiamy w momencie wkładania nowych zwłok na stos. Tłumaczy, że średnio potrzeba ok. 3-4 godzin by spopielić ciało, po czym popiół i resztki wkładane są do glinianego naczynia i wrzucane do Gangesu. Na jeden stos potrzeba ok. 200 kg drewna, koszt takiego stosu to w przeliczeniu na złotówki ok. 200 - 300 złotych. Oczywiście dużo zależy od rodzaju i jakości drewna, najdroższe jest drzewo sandałowe. Jeśli kogoś nie stać, niedopalone resztki wrzucane są do rzeki. Co prawda elektryczna kremacja jest dużo tańsza, kosztuje mniej niż 1000 rupii, jednak większość osób wybiera tradycyjny sposób. Na obu ghatach-spopielarniach, od rana do wieczora, spala się nawet kilkaset ciał. Bez palenia, w całości, z kamieniem przy szyi, wrzuca się dzieci, kobiety w ciąży, ukąszonych przez kobrę (święty wąż, atrybut boga Shivy), sadhu i trędowatych. Po jakimś czasie głowa odrywa się, a odciążone ciało, napełnione gazami, dryfuje po Gangesie.
Zaskoczył mnie zapach palonego ciała. Spodziewałam się odurzającego smrodu, a spotkałam się z gryzącym dymem o słodkim, nieco mdlącym zapachu. Sam widok palonych zwłok mnie nie rusza, wydaje mi się to tak naturalne, jak tylko może być, dziwię się sama sobie. Stoimy w ciszy, nie do końca wiedząc jak się zachować, w końcu z butami wchodzimy w tak intymną sferę jak cierpienie rodziny. Czuję się trochę nieswojo jako ciekawski widz, żądny mięsa i krwi. Usprawiedliwiam się jedynie tym, że sami Hindusi zrobili ze swoich zwyczajów widowisko i produkt na sprzedaż. Choć to chyba żadne usprawiedliwienie, bo nie sprawia że czuję się mniej głupio i nie na miejscu. Jedyne co mnie zszokowało, stosunkowo mocno, to psy objadające resztki ciała z kości. Głupio się między sobą uśmiechamy, nie wierząc w to, co widzimy, ale przewodnik widząc naszą reakcję potwierdził przypuszczenia. Dla niego to naturalne, a dla nas groteskowe. W naturze nic zmarnować się nie może.
Wszyscy chcą już wracać, mnie ciężko się zebrać. Wyciszyłam się i nie wyobrażam sobie powrotu do szalonego miasta. Musimy jednak kupić prześcieradła do spania, więc ruszam za resztą. Po drodze pytamy naszego przewodnika o betel, po czym on prowadzi nas na stoisko i kupuje każdemu po małym zawiniątku. Betel to tutejsza używka, bardzo popularna, ma działanie pobudzające i hamujące apetyt. Podobno ma również działanie lecznicze, oczyszcza przewód pokarmowy z bakterii i odświeża oddech. Barwi jednak ślinę na czerwono, a zęby na czarno, z czasem powodując ich psucie i wypadanie. Generalnie kobietom nie wypada żuć betelu, choć istnieje wersja dla kobiet - słodka i słabsza. Taką też dostajemy wszyscy.

Powyżej: Żujemy betel. Po minach można wywnioskować że delicje to to nie są. fot. Justyna

Zielone zawiniątko okazuje się spore, mam problemy z włożeniem całego do ust. Próbuję to pogryźć, wewnątrz jest jednak coś twardego, w smaku przypominającego mydło, co nieco utrudnia żucie. Czerwona ślina cieknie z ust, nie wiemy czy mamy to połknąć czy wypluć, więc idziemy w kierunku hotelu z ustami zapchanymi tą obrzydliwą paciają. Połykam przypadkiem nieco, po czym mam silne odruchy wymiotne, więc wypluwam resztę. Mówię, że nigdy więcej do ust tego świństwa nie wezmę.
Zostawiamy przewodnika, rozdzielamy się z Dziewczynami, a sami wybieramy się na zakupy. Po jakimś czasie czuję lekkie działanie betelu, co mnie cieszy - przynajmniej jakiś plus ze spożycia. Przepłukuję usta thumbs up'em, żeby pozbyć się smaku kadzidełek z ust.

Jest już wieczór, a miasto pulsuje życiem. Ulice nie stały się cichsze, tłumy mniejsze. Oświetlone neonami kolory wydają się być intensywniejsze, ulice bardziej przyjazne. W poszukiwaniu prześcieradeł trafiamy na bazar, gdzie ja z Justą czujemy się jak ryby w wodzie. Chłopcy nudzą się i wzdychają ciężko widząc jak biegamy ze stoiska na stoisko, my się tylko śmiejemy i mówimy żeby sobie znaleźli coś do roboty. Przy jednym ze stoisk zatrzymujemy się na dłużej, ja wypatrzyłam spodnie i chustę, Juście też coś się spodobało. Po burzliwych i długotrwałych negocjacjach, udaje się nam odejść z łupami, a dzięki pomocy Justy, za spodnie i chustę płacę jedyne 150 rupii, czyli 1/3 początkowej ceny. Zaczynamy odczuwać głód, ale nie chce się nam szukać restauracji, więc decydujemy się zjeść na ulicy. Prawie tratuje nas rozszalały byk, ale dzięki temu trafiamy do małej knajpki dla tubylców. Kupujemy po 2 samosy i jeszcze jakiś inny indyjski fast food. Do tego dostajemy cztery rodzaje sosów do maczania. Za wszystko płacimy po 15 rupii od osoby. Jedzenie okazuje się pyszne, obiecujemy sobie że tu jeszcze wrócimy. Najedzeni i w dobrym humorze, kupujemy jeszcze indyjskie słodkości, za 6 ciastek płacimy 30 rupii.

Szukając prześcieradeł trafiamy na naganiacza, który chce zaciągnąć nas do sklepu swojego szefa. Nie chcemy iść, ale w sumie może być śmiesznie, więc dajemy się wciągnąć w sieć zaułków. Oddalamy się coraz bardziej od ludzi i trochę zaczynam panikować, mówię mu, że to przesada i że dalej nie idziemy, na co on zaczyna nas uspokajać i mówić że nie ma złych zamiarów i że to już niedaleko. Docieramy do sklepu gdzie przepyszną masala chai wita nas okrąglutki właściciel. Rozsiadamy się na miękkich poduchach i mówimy czego chcemy. Oglądamy, przeglądamy, wybieramy szmatki i szmateczki. Mieliśmy wpaść tu na chwilę, ale po czaju tracimy poczucie czasu i spędzamy w sklepie okrąglaka ładnych parę godzin. Poza wzorzystymi, bawełnianymi narzutami, które mają nam służyć za prześcieradła, wybieramy przeróżne szale z jedwabiu i wychodzimy w końcu, totalnie wymęczeni, z portfelami zubożonymi ładnych paręset rupii. Ja pytam jak zrobić taką pyszną masala chai i Naganiacz wyciąga mnie do sąsiedniego sklepu z przyprawami i perfumami. Nie mam siły protestować i kupuję 50 gram przyprawy do herbaty. Na szczęście resztki rozsądki powstrzymują mnie przed zakupem perfum. Próbujemy się wydostać z tej nieciekawej okolicy, a naganiacz za nami. Ja zaczynam powoli wychodzić z siebie, boli mnie głowa i nie chce mi się użerać z natrętnym Hindusem. Oliwy do ognia dolewa fakt, że na jakimś straganie zauważam tą samą przyprawę do herbaty znacznie taniej. Wybucham, Naganiaczowi dostaje się dość mocno, za to od Naganiacza dostaje się sprzedawcy u którego zobaczyłam tańszą masalę, za to że mi podał cenę. Naganiacz gdzieś dzwoni, w ogóle afera. Podchodzą jakieś zagubione Hiszpanki i pytają nas o drogę na ghaty, mówimy że idziemy w tym samym kierunku i możemy je zaraz zaprowadzić. Naganiacz nadal czegoś od nas chce, Hiszpanki pytają o co chodzi, mówimy, te zaś rzuciły mu taką wiązankę, że chłopak się w końcu zmył. W trakcie tego zamieszania gubimy Hiszpanki, więc idziemy sami. Spider i Waldek koniecznie chcą iść na net, znajdujemy jakąś kafejkę, nieszczęśliwie się składa, że obok sklepu ze szmatkami. Wchodzimy z Justą z zamiarem obejrzenia, a wychodzimy z batikowymi tunikami. Kobiety! Idąc do hotelu, z ciekawości, oglądamy identyczne narzuty jak te, które kupiliśmy u okrąglaka - szlag nas trafia, kiedy słyszymy na start cenę dwukrotnie niższą. No nie powiem, szczęśliwi nie jesteśmy, ale jak mówi stara prawda ludowa - głupich nie sieją. I druga - w Indiach każdy musi choć raz zostać naciągnięty. Zostaliśmy i my. Na pocieszenie zostaje nam świadomość, że przecież i tak zapłaciliśmy dużo mniej, niż gdybyśmy kupowali to w Polsce.

Powyżej: Justa lansuje się w nowej, batikowej tunice. fot. Spider

Poniżej: Się wstydzę. fot. Spider

fot. Spider

W hotelu spotykamy się z Dziewczynami i umawiamy na wieczór, na nasiadówę w pokoju. Żeby kucharzowi nie było smutno, idziemy na górę na coś do picia, a Justa zamawia pakorę. Chłopcy chcą piwa, ale już za późno i sklepy zamknięte, więc nic z tego. Chcemy bhang lassi, ale też dostać nie możemy, z przyczyn niejasnych. W międzyczasie Justa z Matysem idą na chwilę miasto, my rozmawiamy z naszym kucharzem i obiecujemy mu, że się podzielimy z nim wódką, w końcu bierzemy pyszną pakorę na wynos<, znaczy do pokoju i zmykamy.

Powyżej: Waldek i Matys studiują mapę Varanasi.

Poniżej: Jeszcze grzecznie.

Powyżej: To co z tym robalem zrobił Matys i Spider po sesji zdjęciowej, doszczętnie zepsuło ich karmę.

Poniżej: Robi się wesoło.

Powyżej: Justa uczy Spidera pozycji "kwiat lotosu".

Bardzo wesoło spędzamy noc, początkowo w siódemkę, później już tylko w piątkę. Cicho nie jest, na szczęście nie zostajemy wymeldowani w środku nocy, co więcej - nikt nas nawet nie upomina. Padamy koło trzeciej, nie dane nam jednak się wyspać, bo już o piątej pobudka.

POCIĄG DO VARANASI 22 x / 23 x

2008-10-23T17:00:00.001+02:00

Wsiadamy do pierwszego lepszego wagonu sleeper i pytając ludzi szukamy naszego S4. Z plecakami robiącymi za tarany w końcu docieramy, rozkładamy się na naszych pryczach i podekscytowani lustrujemy ludzi w pociągu i poza nim, oceniamy warunki w jakich przyjdzie nam spędzić kolejnych kilkanaście godzin. Karaluchów nie ma, więc jest dobrze. Ja dostaję dolną ławkę, trochę strach, więc pytam jakiegoś Hindusa czy mógłby się ze mną zamienić na jego górną, na co on zgadza się bez problemu. Ruszamy punktualnie. Zza okien widzimy Red Fort, jakieś śmierdzące slamsy, Matysy pokazują miejsce w któym kilka dni wcześniej dzieci goniły ich z kamieniami, a w pociągu szkolna wycieczka przychodzi sobie nas pooglądać. W końcu za oknem nie widać zupełnie nic, nam się trochę nudzi, trochę chce się spać, niestety prycz rozkładać jeszcze nie można. Nasi trzej chłopcy marynują amebę, więc zaczyna się robić wesoło, tubylcy też jakoś się zaczynają ośmielać i zagadują. Matys wykazuje się prawdziwie polską gościnnością i częstuje przybyłych wódką, gest ten jednak spotyka się z odmową, dając jednak początek ciekawym rozmowom.

Powyżej: lans w pociągu

Poniżej: zdegustowany Spider

Hinduscy chłopcy dowiadują się między innymi że Poland to nie Holland, że nie leży w Afryce, i że między Rosją a Niemcami coś jeszcze jest. Pytają jak nam się podoba w Indiach, czy jemy krowy i w jakim języku mówimy, na co mówimy polish, słyszą police, co wywołuje wielką radochę. Oczywiście nie obywa się bez zdjęć i komplementów na temat naszej pięknej, białej skóry. Nowy narzeczony Justy, chłopak z Varanasi, przynosi gitarę i próbuje grać, coś tam brzdękoli na 2 strunach i każdego z nas pyta czy umiemy śpiewać, na co uzyskuje przeczącą odpowiedź. Okazuje się jednak tak zapalczywy, że męczy nas tak długo, aż Matys kapituluje.

Powyżej: Mimo późnej godziny, nasz przedział tętnił życiem. Mnóstwo ludzi, kupa śmiechu.

Poniżej: Spider przejął gitarę, ku uciesze gawiedzi, a lovelas Justy lansuje się z nową Nokią.

Na jednej ze stacji dosiada się do nas starszy Hindus, którego prawie na wejście Waldek przypala sypiącym się żarem z papierosa. Przepraszamy, na szczęście jest wyrozumiały i obywa się bez mordobicia. Jest już późno, ja wskakuję na swoją pryczę, Justa też, a nasi chłopcy nadal gadają. Po jakimś czasie starszy Hindus też się przyłącza do rozmowy, najpierw jednak upominając że są trochę za głośno. Ja nie potrafię zasnąć, więc wtrącam się w rozmowę Waldka z naszym nowym sąsiadem. Mohammed jest muzułmaninem z Varanasi i dziennikarzem z doktoratem, pracującym dla Press Trust of India. Udaje mi się z nim złapać świetny kontakt, więc gadamy o wszystkim. Od różnic kulturowych, przez religię, do polityki. Ja go pytam o wiele rzeczy, ciekawi mnie dlaczego w Indiach maluje się dzieciom oczy na czarno, mówi że po to by ładnie wyglądały, a niektórzy wierzą że ochorni je to przed "złym okiem". Radzi, czego unikać w Indiach, na co uważać i zostawia nam swój adres i telefon w razie gdybyśmy mieli jakieś problemy, nawet z prawem.

Powyżej: Karząca ręka Sprawiedliwości, przyszli inżynierowie i my.

Tak nam mija pół nocy, cały pociąg pogrążony w ciszy i mroku, więc na nas też już chyba pora. Nieco wstawieni chłopcy padają szybko, tylko my z Justą nadal męczone jet lagiem, nie potrafimy sobie znaleźć miejsca. Justa słucha muzyki, ja próbuję usnąć, potem czytać, jednak na niczym się nie potrafię skupić. Uśmiecham się do młodej Hinduski, którą zauważyłyśmy już na stacji w Old Delhi. Intrygująca, rzucała się w oczy - drobna, śliczna, ubrana w męską koszulę i w spodnie "dla turystów". Teraz się uczy, żywo przy tym gestykulując. Dziewczyna odwzajemnia zaczepkę i woła mnie na swoją pryczę. Uważając by nikogo po drodze nie obudzić kopnięciem, schodzę i wchodzę do niej. Pytam jej czego tak zawzięcie się uczy, ona mi pokazuje swoją pracę magisterską i jakieś artykuły o kastach, chwilę rozmawiamy o tym i o tamtym, zapoznajemy się z grubsza, a po chwili zaczyna się prawdziwy wywiad. Po, jednak wyważonej, rozmowie z Mohammedem, jestem w szoku. Otwarta, ciekawa świata, ale bardzo napastliwa socjolożka-feministka, na wstępie mi zadaje pytanie o molestowanie seksualne w Polsce, w Europie. Pyta mnie czy się boję wieczorami sama chodzić po mieście, jeździć autobusem, odpowiadam że jak wszędzie, na co jej się zapalają w oczach ogniki, bo kobiety to, kobiety tamto, tralalala. Tak mnie magluje, że nie wiem jak się nazywam, a po angielsku już nawet zdania nie jestem w stanie sklecić. Lecimy przez biedę w Indiach, system kastowy, sari, Marxa do Durnheima, tu wzywam posiłki w postaci Justy. Błagam Justę żeby mnie trochę odciążyła, bo ja już nie wiem o co tej Hindusce w sumie chodzi, mam totalny mętlik w głowie i jestem zmęczona potwornie. Justa próbuje z nią rozmawiać, ale też nie nadąża, akcent dziewczyny wydaje się nam coraz bardziej drażniący i niezrozumiały. Zastanawiamy się jak się ładnie z tej sytuacji wywinąć, na szczęście facet na parterze wyłącza światło i coś buczy na nas, nie spodziewałyśmy się jednak reakcji naszej rozmówczyni. Robi mu awanturę, on posłusznie włącza światło. Mówimy jej, że już idziemy, bo późno i ona się uczy, a ludzie chcą spać, my przeszkadzamy. Żegnamy się grzecznie i uciekamy. Co prawda jeszcze długo nie potrafimy usnąć, ale udajemy, żeby nie było.

Powyżej: Justa ze swoim amantem. Kiedy o 7 rano był pierwszą osobą jaką zobaczyliśmy, szczęki nam opadły. Męczył nas tą gitarą do końca drogi, Matys udawał że śpi, bo już nie miał siły śpiewać, to się wziął za Spidera. Chłopak uciążliwie miły, chciał nam kupować herbaty, kawy, zaprosił nas nawet do swojego rodzinnego domu, gdzie ostatecznie nie pojechaliśmy, bo Wald nie chciał.

Poniżej: Pstryki z okna pociągu.

Budzimy się rano, tak by zdążyć na stację w Varanasi, jednak okazuje się że będziemy mieli opóźnienie. Mieliśmy być o 7:30, jednak czas płynie, a o Varanasi nadal ani widu, ani słychu. Zaliczamy kilka długich postojów, Spiderek nie w sosie i od nas ucieka, na postojach spaceruje daleko od pociągu, a nam rośnie ciśnienie że się zagapi i nie zdąży. Trochę po nim krzyczymy, a on do nas że pociąg przecież rusza powoli. Co racja, to racja, ale my go szukać po całych Indiach nie chcemy. Gosia i Justyna przysyłają sms-a że są już na miejscu. A wyjechały dwie godziny po nas. Temperatura rośnie, my się nudzimy. W końcu poznany wieczorem student mówi nam, że dojeżdżamy. Po szesnastu godzinach podróży - Varanasi.

cdn.

DELHI 22 x

2008-10-22T19:19:00.000+02:00

Przed 6 rano przebudza mnie przenikliwy chłód w pokoju i gwar za oknem. Wstaję, przykręcam wentylator, robię sobie krótką przerwę i kładę się z powrotem spać. Mimo wczesnej pory, harmider za oknem jest nie do zniesienia. Po dłuższej chwili udaje mi się znów zasnąć, po to by o 8 obudzić definitywnie. Chłopcy nadal śpią, ja nie mam pojęcia co ze sobą zrobić, a na zewnątrz hotelu sama wyjść się boję. Chwilę leżę z nadzieją, że uda mi się zdrzemnąć na jeszcze choćby godzinę, patrzę w sufit szukając pomocy i w końcu wyskakuję na balkon. A tam: słucham, patrzę, robię zdjęcie i mam dość.

Pierwsze zdjęcie, z balkonu. Serce Delhi - Paharganj. Main Bazaar Street, 8:15 rano czasu indyjskiego.

Jestem szczęśliwa że jestem w Indiach, nadal w to nie mogę uwierzyć, ale jednocześnie odczuwam silną chęć ucieczki stąd. Uciekam, ale z balkonu pod prysznic, składam bagaż do kupy, coś tam robię koło siebie, ubieram się i znów wychodzę na balkon. Rano Main Bazaar nie wygląda tak strasznie jak nocą, sprawia nawet wrażenie dość sympatycznego miejsca, mimo tego całego brudu i biedy przezierającej z każdego zakamarka. Budynki wyglądają jakby ktoś narzucił jeden kontener na drugi, trzymają się na słowo honoru, plątaniny kabli na słupach wzbudzają respekt dla pracy hinduskiego elektryka. Na sąsiednich dachach można ludzi śpiących na posłaniach, które chyba od czasu nowości nie widziały wody i mydła. Uliczne sterty śmieci powoli nikną, sprzątane przez kobiety z niedotykalnych. Z upływem czasu zapach ulicznego jedzenia staje się intensywniejszy, temperatura rośnie, ruch uliczny gęstnieje, kakofonia dźwięków wzmaga się.
Postanawiam obudzić towarzystwo. Chłopcy mają nastawiony budzik, więc idę do Matysów, którzy obiecali że się wstaną po 9. Pukam, pukam i w końcu ich budzę. Niepocieszeni bardzo, ale obywa się bez rękoczynów. Powoli reszta ekipy wyrywa się z objęć Morfeusza, po jakimś czasie idziemy na śniadanie do restauracji na dachu hotelu.
Godzina stosunkowo jeszcze wczesna, ale robi się już tak gorąco i parno, a smog jest tak gęsty, że nie da się oddychać. Rozkładam się na fotelu i nie potrafię się ruszyć. Jet lag powoduje że czuję się jak po jakimś maratonie. Przeskakiwanie z jednej strony czasowej w drugą, zmiana czasu na zimowy, dokumentnie nas rozregulowało, nie potrafimy się nawet doliczyć która jest teraz godzina w Polsce. Nie chce mi się zupełnie nic, nic, nic. Słucham hałasów z ulicy i zastanawiam się jak ja sobie dam radę z tym wszystkim co na mnie czeka. Boję się trochę, że nie wytrzymam nawet tego pierwszego dnia, że padnę i się poddam. Siedzę rozdrażniona, rzadko się odzywając, czekam na śniadanie. Myślę o tym jak rozwiążemy sytuację z Dziewczynami które nie miały z nami jechać, ale Matysom się odmieniło. Mi trochę nie w smak jechać z obcymi, 5 osób w grupie to dużo, a co dopiero 7, problemy z pojazdami, problemy z noclegami. Po długim oczekiwaniu pyszności się pojawiają, co poprawia mi nieco humor, cukier we krwi się podnosi, trochę energii przybywa. Po śniadaniu, podczas przeglądania menu trafiam na special lassi za całe 40 rs. Pytam Justy i Matysa czy już mieli okazję próbować, na co oni że nie i nie i w ogóle co to. Radośnie wyjaśniam czym jest special po czym zamamwiamy jedną szklankę, tak na smak. Nepalczyk z obsługi przyjmuje zamówienie i śmiejąc się obiecuje wersję strong, a 15 minut później przynosi szklankę ze znaczącym uśmiechem. Lassi okazuje się przesmaczne, więc zamawiamy kolejne 2 szklanice. Obawiamy się trochę efektu, więc wypijamy po pół szklanki, jedynie Spiderek odmawia sobie tej przyjemności. Siedzimy jeszcze chwilę niecierpliwiąc się kiedy i czy w ogóle zacznie działać, w końcu stwierdzamy że musimy pójść się spakować, zrobić check out, przenieść wszystkie plecaki do jednego pokoju i iść na stację kupić bilety na pociąg do Varanasi.

Powyżej: Antena ustrzelona przez zboczonego zawodowo Matysa. A poza tym widok na Paharganj z restauracji na dachu hotelu Shelton. Widoczność mocno ograniczona przez legendarny smog. Jest bardzo gorąco, parno i bezsłonecznie.

Poniżej: Matys po bhang lassi radośnie pakujący swój plecak.

Słowo się rzekło i ruszamy. Zbieram paszporty, zaczynam wypisywać druczki na bilety i w pewnym momencie zawieszam się z długopisem nad kartką. Dochodzę do siebie po chwili, dopiero po usłyszeniu tajemniczego szurania w pokoju, przeświadczona że to złodziej.

Powyżej: Bazarek na którym można kupić prawie wszystko.

Poniżej: Szersze ujęcie na to co powyżej.

Złodziejem okazuje się pakujący się Waldek. Myślę - ładnie mnie porobiło. Kończę, nie bez trudności, wypisywać te nieszczęsne formularze rezerwacji, reszta znosi bagaże, schodzimy do lobby zrobić check out i wychodzimy na miasto.
Pierwsze wrażenie? Psychodela! Wszystkie te kolory, zapachy, odgłosy totalnie mnie oszołamiają. Kompletnie zdezorientowana pytam Justy gdzie nasz hotel, na co odpiera że stoimy obok. W nocy wszystko to wyglądało zupełnie inaczej, mrocznie straszno i ponuro! Teraz z tymi wszystkimi straganami, z tym nieokiełznanym ulicznym ruchem, tak jakoś wydało się... oswojone. Śmieję się i wszyscy ruszamy na stację. Przeprawa to iście survivalova. Uskoki spod kół rikszy, omijanie krów, wymijanie gęstych mas ludzi . I my pod wpływem bhang lassi. Totalny kosmos! Chwytam Justę za rękę by utrzymać traconą równowagę, ktoś trąbi, nie wiem czy na mnie, Justa na to - przyzwyczajaj się, oni sobie tak cały czas trąbią. Mijamy setki straganów, tu herbata, tam wyroby ze skóry, ganesha z drewna, nepalskie rękodzieło, lampy, ktoś sprzedaje masala chai, ktoś inny słodkie jalebi, zaczepiają rikszarze, zaczepiają sprzedawcy, ktoś woła "hello, how are you", wszyscy się uśmiechają, patrzą z zainteresowaniem. Docieramy do końca Main Bazar Road, jesteśmy już blisko dworca, wystarczy tylko przez przejść przez ulicę. Pasów brak, szanse na to że cokolwiek się zatrzyma, zerowe. Samobójczym instynktem rzucam się w tą rzekę samochodów, riksz, autobusów, twardo, slalomem przedostaję się na wysepkę, rzucam się jeszcze raz, jestem! Idziemy z Justą, ze wszystkich stron obskakują nas Hindusi - "rickshaw m'am?", "very cheap rickshaw", "hello, how are you?" - uśmiechamy się, mówimy że nie, w końcu nie reagujemy tylko przemy jak tarany. Wchodzimy do środka, Justa już teren zna, więc od razu kierujemy się do biura dla turystów. Kolejny slalom, tym razem między leżącymi na ziemi tubylcami. Ktoś mnie dotyka, ktoś robi zdjęcie, czuję się nieco zdezorientowana - w końcu to ja przyjechałam robić zdjęcia im. Niby o tym czytałam, niby o tym wiem, ale przeżywanie tego jest przecież o wiele bardziej intensywne niż tylko samo czytanie o tym. Cieszę się tym wszystkim jak głupia.

New Delhi Railway Station. By dostać się na stację trzeba się m.in. przez zastępy natrętnych rikszarzy i taksówkarzy. Rozwiązanie - szybki krok i ignorowanie zaczepek.

Czekamy z Justą koło schodów prowadzących do biura. Kawaleria nadchodzi, szybko wymieniamy się przeżyciami z przejścia przez ulicę i udajemy się po zakup biletów. W biurze kilkunastoosobowa kolejka, dość wolno przesuwająca się. Jest klimatyzacja, więc jest świetnie! Prawdziwa ulga dla organizmu. Czekanie uprzjemniamy sobie krótkimi wyjściami na dworzec, bardzo krótkimi ze względu na duchotę. Patrzymy na ludzi, widzimy jak niektórzy z ukrycia (bądź nie) robią zdjęcia czy kręcą filmiki z nami w roli głównej. Chwilę deliberujemy na temat tego zjawiska i wracamy do klimatyzowanego pomieszczenia. Odczekaliśmy swoje, nadchodzi nasza kolej, więc idę z Waldkiem kupować bilety. Trochę się boję, po tym jak się naczytałam jakim koszmarem jest kupowanie tychże, wpływ bhang lassi nie ułatwia sprawy. Kasjerowi wręczam 5 paszportów i formularz rezerwacji miejsc w sleeperze dla naszej piątki. Pan wyszukuje bilety, ja zagryzam wargi bo sprawdzałam i wiem że wolnych zostało niewiele. Szczęśliwie z puli dla turystów znajduje dla nas 3, kolejne 2 idą niby z Taktala, ale po sprawdzeniu biletu okazuje się że zapłaciliśmy normalną cenę. Jako że z Varanasi ciężko się wydsostać, kupujemy też od razu bilety do Jaipuru na 25 X. My bilety mamy, Dziewczyny nie, więc sytuacja się zaognia. Następuje bardzo długa i bardzo ostra wymiana zdań, po kilku godzinach dochodzimy do porozumienia, Dziewczyny wymieniają bilet i dołączają do naszej grupy. Okazuje się że jedziemy innymi pociągami, my z Old Delhi po 18, one dopiero przed 21 z New Delhi. Kilka godzin czasu które nam zostało przeznaczamy na powłóczenie się po Connaught Place. Zabieramy z hotelu plecaki i bierzemy taksówkę bardzo sympatycznego Sikha, Dziewczyny się nie mieszczą, więc mają jechać za nami rikszą. Po drodze się gubimy i już nie odnajdujemy. Czas zabijamy chodząc po sklepach, znajdujemy burżujską restaurację w stylu lat 40, United Coffee House, do której idziemy na obiad. Drzwi otwiera nam odźwierny, jako jedyni biali wzbudzamy niemałe zainteresowanie, a obsługa skacze koło nas tak, że aż nam głupio. Zamawiamy specjalność zakładu - haryali paneer kofta (coś jakby serowe pierożki, serwowane w sosie szpinakowym) - i prawdziwą kawę parzoną w specjalny sposób - jest pysznie! Po obiedzie decydujemy że jedziemy już na Old Delhi.

My, na stacji metra w Old Delhi, uchwyceni przez Spidera.

Udajemy się na najbliższą stację metra, przechodzimy przez skanery, bramki i kontrole osobiste, dokładniejsze niż na lotnisku, kupujemy żetony. Metro jest czyste, klimatyzowane, standard pierwsza klasa. Czytałam że metrem jeździ mało ludzi, co się okazuje nieprawdą. Jeżdżą nim tłumy, głównie tutejsza klasa średnia, bardzo często ubrana po europejsku. Nawet kobiety! Europejskość na ubraniu się kończy, bo jedynym sposobem wejścia do kolejki okazuje się metoda kto pierwszy ten lepszy, najlepiej przy pomocy łokci. Za pierwszym razem nie wsiadamy. Na szczęście 2 minuty później przyjeżdża kolejna i udaje nam się wepchnąć razem z naszymi plecakami gigant. Co ciekawe, zabronione jest dużego przewożenie bagażu, jak nasz, ale nikt nam uwagi nie zwraca. Metro okazuje się najtańszym, najszybszym i najczystszym sposobem przemieszczania po Delhi.

Spiderowe filmiki - ruch uliczny koło dworca , Old Delhi.

Mamy jeszcze trochę czasu, a przed nami długa podróż, więc z Justą idziemy po wodę do picia i jakieś owoce na drogę. Wchodzimy w mały, brudny targ, gdzie przejścia są tak wąskie że wymijanie innych osób to prawdziwa ekwilibrystyka. Kupujemy granaty, przy wyjściu z targu od bardzo sympatycznych Hindusek bierzemy banany. Chwilę wcześniej te same kobiety znalazły dekielek do mojego obiektywu i mi go oddały, co mnie mocno zaskoczyło, bo nawet nie zauważyłam że zgubiłam. Zaskoczyła mnie też uczciwość. Co prawda z deklem nie zrobiłyby nic, ale w Polsce możesz iść z liściem na głowie i... A myślałam że w Indiach będą chcieli nas oszukać na każdym kroku. Trochę z nami na migi żartują, śmieją się chcąc papierosa - w Indiach kobietom nie wypada palić, więc widok palących Europejek często bardzo Hindusów szokuje - Justa chce dać, ale ostatecznie żegnamy się i idziemy do czekających na nas niedaleko chłopaków.

Old Delhi Railway Station. Tłumy ludzi i przenikliwy smród.

Na dworcu onieśmielają nas napisy w hindi, nie bardzo wiemy gdzie mamy iść, więc pytamy jakiegoś policjanta czy nie wie skąd odjeżdża nasz pociąg. Zbiera się wokół nas kilku Hindusów i mówią z którego peronu odjeżdża, któryś nas chwilę prowadzi pokazując drogę. Ja trochę nieufna, bo poradniki tak mówią, ale idziemy. Przechodzimy przez przedpotopową bramkę z wykrywaczem metalu, taką z desek zbitą, lecz dziwo działa. Zaczyna piszczeć, zatrzymujemy się nawet, jednak policjant wskazuje że mamy iść dalej. Przedzieramy się przez tłumy na nasz peron, okazuje się że nasz pociąg już podjechał, jakieś pół godziny przed czasem. Pociąg jest, upewniamy się czy to aby na pewno ten, pytamy chyba z 15 osób. Raz pytamy czy jedzie do Varanasi, kogo innego - gdzie jedzie. W końcu wsiadamy i zaczyna się hardcore z szukaniem naszego przedziału, przebiegamy chyba z pół pociągu, w końcu znajdujemy...

cdn...

DELHI 21 x

2008-10-21T21:21:00.001+02:00

Ciężkie, lepkie, nasycone kadzilanym zapachem powietrze, zagęszczone smogiem, to to co nas uderza przy wyjściu z lotniska. Jeden krok z klimatyzowanego terminalu i wkraczamy w zupełnie inny świat. Setki ludzi, gwar, ryk klaksonów, nachalni taksówkarze. Szok. Kilkugodzinny lot nas zmęczył, ale kilka pierwszych minut pobytu w Delhi dobija kompletnie. Staję jak wryta i zastanawiam się czy dam radę się ruszyć. W głowie setki kłębiących się myśli i główna - co ja tu robię, czy zwariowałam?! Ruszyć się jednak trzeba, bo na Paharganj czeka na nas niecierpliwiący się komitet powitalny (tu w roli: Justyna i Gosia czyli Dziewczyny, Justa i Krzyś czyli Matysy), przeganiany już zresztą (ze względu na późna porę) przez policję. Z voucherem na pre-paid taxi zakupionym chwilę wcześniej* dreptamy na postój taksówek, gdzie zostajemy osaczeni przez grupkę taksiarzy, ratuje nas chłopak z free service'u i prowadzi do "szefa" wydającego numery wolnych pojazdów. Po kilku roszadach w końcu dostajemy swoją, z braku drobnych zbywamy chłopaka z free service'u czekającego na bakszysz, ładujemy plecaki i swoje tyłki, wskazujemy adres i w końcu ruszamy. Szczęśliwie że jedziemy nocą, ruch na drodze nieduży, oglądamy sobie nieco ładniejszego, oświetlonego Delhi, trochę się podszczypujemy nie wierząc w to gdzie jesteśmy i uczymy się oddychać tym specyficznym delhijskim powietrzem które można zbadać organoleptycznie (dosłownie!). Jako że taksiarz zabrał nam voucher (a biblia podróżnika, Lonely Planet, bardzo przed takim zachowaniem przestrzega), ja z wizją nas leżących gdzieś wypatroszonych, bezskutecznie próbuję porównać trasę z mapą.

Kiedy widzimy ponure, brudne miejsce w które wjeżdżamy, aż ciarki przeszły nas po plecach. Mówię - to chyba to, ze zdjęć kojarzę, a ten betonowy koszmarek wcześniej to mi na stację metro wygląda. Parę minut później kierowca zatrzymuje się, a my zauważamy nasz komitet powitalny. Zmęczenie gdzieś odchodzi i zacyna się prawdziwy pierdolnik. Każdy z każdym się wita, każdy każdemu chce coś opowiedzieć. Cud że szofer nie wykorzystuje sytuacji i nie odjeżdża z naszymi plecakami.

Paharganj w nocy nie sprawia dobrego wrażenia, wygląda jak mordownia z tymi swoimi ciemnymi zaułkami, dziwnymi typkami i śmieciami na ulicy, a jedyne czego się chce to stąd uciec. Widzimy naszą pierwszą świętą krowę i po dobrych dwudziestu minutach wchodzimy do naszego noclegowiska, szumnie zwanego hotelem. Początkowo mieliśmy spać w Hotelu Vivek, ale w związku z ich oszukańczym procederem i próbami wciśnięcia droższych noclegów - mimo zabookowania tańszych - przybyły dwa dni wcześniej komitet powitalny zmuszony był poszukać czegoś innego. Tak właśnie znaleźliśmy się w Hotelu Shelton.
Na pierwszy rzut oka wygląda nieźle, lobby hotelowe prezentuje się dość przyjemnie, gdzieś tam z boku mignęła mi wnęka z windą, ogólną ocenę nieco psuje jedynie widok porozkładanych na kanapach i podłogach śpiących pracowników. Robimy check in (ach ta indyjska biurokracja!**), płacimy 600 rupii za trójkę z łazienką i idziemy do pokoju. Wiedząc czego możemy się spodziewać, nie spodziewamy się wiele.
Pokój okazuje się norką, ale stosunkowo czystą, podłoga w marmurach, łazienka w złocie i z gorącą wodą. Pytanie wywołuje jedno łóżko na trzy osoby, ale z racji późnej pory, zmęczenia albo oszołomienia bardziej, nie mamy już siły ani ochoty na dyskusje. Dziewczyny idą się do swojego pokoju, my zamawiamy wodę (do mycia zębów) i colę (do picia) do pokoju i zamiast spać rozsiadamy się w kwintecie na pogaduchy i nacieszenie się sobą. Spider z Waldkiem wyciągają zapasy z duty free i wspólnie z Matysem soft drinki przekształcają w odkażający zestaw pierwszej pomocy. Profilaktycznie odkazili się na najbliższy tydzień i po jakimś czasie, koło godziny 4 idziemy wszyscy spać. Z braku śpiworów, tudzież prześcieradeł, zmuszeni jesteśmy spać w ubraniach. Żałujemy, że nie zubożyliśmy kocykowych zapasów FinnAir'u, ale prawdziwy backpackers świerzbowca i pluskiew się bać nie może!

* Uważać na panów z budki! Z pre-paid taxi korzystaliśmy w Delhi trzy razy i tyle razy chciano nas oszukać i to na całkiem pokaźną sumę - płaciłam banknotem 1000 rs, a oszukać mnie chcieli na 500 rs przy rachunku 280 rs. Obyło się bez kłótni, choć przeliczyłam pieniądze dopiero kilka metrów od budki, gdy wróciłam po chwili niepewna swoich kalkulacji, pan w budzie na szczęście udał głupiego i pieniądze oddał. Wcześniej to samo zdarzyło się Matysom, a parę tygodni później, gdy wracaliśmy z Goa, Waldkowi.
Ale nie taki diabeł straszny! Jechałam do Indii z przekonaniem (ach te fora!) że na każdym kroku Hindusi będą nas chcieli oszukać, okraść, wyłudzić pieniądze, co się zdarzało, owszem, ale chyba już nigdzie indziej tak bezczelnie jak w pre-paidach.

** Wątpliwa przyjemność wypełniania milionów papierzysk zaczyna się już na lotnisku gdzie do imigracyjnego trzeba złożyć ankietę wypełnioną przeróżnymi danymi, a ciągnie się przez cały wyjazd. Każdy zakup biletu na pociąg czy autokar, wymiana waluty, check in w hostelu, czy guest housie, okupiony jest odciskami na palcach ;)

cdn...

Powyżej: nasz przyjemny pokoik trzyosobowy. Bałaganik na łóżeczku - mój. Po prawej Spiderka - drzwi na uroczy, zapluskwiony balkonik wychodzący na Main Bazaar.
Śpiąc w poprzek, zmieściliśmy się w trójkę. Natura wzrostu mej osobie poskąpiła, więc się rozłożyłam całkiem wygodnie. Generalnie był to pokój na jeden, krótki nocleg, więc dawał radę, ale przepłaciliśmy słono. Suma sumarum - najdroższy pokój w ciągu całej podróży. Na plus TV którego nie oglądaliśmy. Prawdziwie gorąca woda będąca, jak się okazało później, rarytasem. Sympatyczna obsługa. Świetna knajpka na dachu z genialnym bhang lassi za 40 rs.

Poniżej: nasza wypasiona łazienka. Złocąca się, w ciepłej poświacie 10 watowej żarówki, rdza. Odkręcanie kurków przez ręcznik. Załatwianie się w powietrzu, klimat tropikalny i inne atrakcje w cenie.

Londyn :)

2008-10-20T13:12:00.002+02:00

Wiatr w oczy cale zycie! Mamy jakies problemy z check-in'em online, wiec troche chodze zla. Na szczescie pogoda nam sprzyja, po legendarnych wyspiarskich deszczach ani widu, ani slychu. Biegamy troche po miescie, ale tylko troche, bo Spider ciagle spi (:P). Big Bena w kazdym razie widzialam.
Matysy juz na miejscu, pija, pala i sieja rozpuste w Delhi. Mieli nam kupic bilety do Varanasi i Jaipuru, ale sie nic nie odzywaja poki co. Bedzie placz i zgrzytanie zebow! My lecimy dopiero jutro o 7:30, znow czeka nas kilkugodzinne okupowanie lawki na lotnisku.
Za chwile spadamy na miasto, chyba pojdziemy do Natural History Museum, Buckingham Palace, a reszta wyjdzie w praniu.

Leeeecimy!

2008-10-18T15:54:00.004+02:00

Po wielu miesiącach oczekiwania - w końcu wybywamy na podbój Indii! Zanim jednak stopy nasze poczną stąpać po tej cudnej ziemi, zmuszeni jesteśmy (bardzo subiektywna* opinia) polansować się przez dwa dni w stolicy Krainy Deszczowców. Dwójka z nas, z tego co mi wiadomo, ochrzciła już brytyjską ziemię, za kilka godzin chrzcić będa Krainę Muminków. Przez całe 14 godzin. Powodzenia Matysy!
Bardzo wczesnym rankiem obudziły mnie palpitacje serca, które nie dały usnąć przez kolejne dwie godziny. Jak usnęłam, tak szybko wstalam, bo pakowanie, bo porządki, bo farbowanie włosów, podcinanie grzywki, kąpiel (pewnikiem ostatnie gorące moczenie w wannie w ciągu najbliższych tygodni!), dopinanie wszystkiego na ostatni guzik. Nerwówka, ale na przyzwoitym poziomie. Teraz już plecaki spakowane, mój ciężki niemożliwie i wypchany do granic wytrzymałości szwów. Chłopskie dwa ważą tyle co jeden mój. I wszystko mi potrzebne! Robię za apteczkę, kosmetyczkę, fotografa i logistyka-planistę. W ramach samopocieszenia wmawiam sobie że mogę po drodze trochę zbędnego balastu wyrzucić, co zresztą i tak pewnie będę musiała zrobić by mieć miejsce na gifty. Choć w sumie dźwiganie ciężarów to całkiem niezły trening. Wzmacnia nogi i kręgosłup (moralny). Tym marnym żartem kończąc, żegnam się do następnego napisania. Szczerze nie wierzę w regularne prowadzenie bloga, ale obiecać mogę że starać się będę. Z netem w Indiach różnie bywa, z czasem też bywa różnie, choć w sumie przy zrzucaniu zdjęć może uda mi się skrobnąć słów kilka.

* chętnie, ale latem, nie jako miejsce tranzytowe, a docelowe; reszta ekipy, w postaci osób czterech, wydaje się być jednak zadowolona